Asla Bırakmadığım Ay: Sürgünde Bir Noel Ritüeli
Yılın en sevdiğim ayı hangisi? Asla Bırakmadığım Ay ile ilgili düşüncelerime her zaman önem veririm.
Her zaman Noel.
Aralık değil. Kış değil. Takvimin soğuk aritmetiği değil.
Noel, ruhun mevsimidir, anıların, mitlerin ve verilen sözlerin takımyıldızı.
Kaybettiğim evimi hatırlatır bana.
Artık var olmayan odalardaki çam ve tarçın kokusunu.
Yanımda şarkı söyleyen sesleri, şimdi sessizlikte dağılmış olanları.
Sevgiyle kurulan sofrayı, şimdi yokluğa katlanmış olanı.
Sürgünde Noel bir hayalete dönüştü.
Eskisi gibi yaşayamadım onu.
Tanıdık süsler yoktu. Paylaşılan ritüeller yoktu. Bir zamanlar kutsanmış gibi gelen kar yoktu.
Şarkılar sustu. Sıcaklık yerini özleme bıraktı.
Aralık ayında, kendi hikâyemde bir yabancı gibi dolaştım.
Ama kendime bir söz verdim.
Kimse artık Noel’i benden alamayacak.
Şimdi onu geri alıyorum. Yeniden inşa ediyorum. Ritüelleştiriyorum.
Gidenler için mumlar yakıyorum.
Bir zamanlar olduğum çocuğa mektuplar yazıyorum.
Alanımı anılar ve efsanelerle süslüyorum.
Masa sessiz olsa bile niyetle yemek pişiriyorum.
Kimse eşlik etmese bile eski şarkıları söylüyorum.
Çünkü Noel sadece bir Bayram değil.
Bir sığınak. Bir tören. Unutmayı reddetmek.
O, asla bırakmadığım ay.
Her mevsimde taşıdığım kor.
Her yıl yeniden ettiğim yemin:
Olanı onurlandırmak.
Olanı dönüştürmek.
Sürgünün ritüellerimi bir daha çalmasına izin vermemek.
Bu yüzden dünya bana en sevdiğim ayı sorduğunda şöyle diyorum:
Her zaman Noel.
Temmuzda bile.
Yas içinde bile.
Sessizlikte bile.
Çünkü Noel artık içimde yaşıyor.
Ve onu bir daha asla bırakmayacağım.
Leave a Reply