İçgüdülerime Güvenir Miyim? 🤔
Bu yazı, sezgiyi ritüel, hafıza ve cesaretin eşiği olarak şiirsel bir dille araştırıyor. ✍️🤔✨
Dünya çoğu zaman bizden mantık, hesap ve kanıt ister. Ama her kararın derininde, daha sessiz, daha eski ve adı zor konan bir şey vardır: içgüdü.
İçgüdü aklın karşıtı değildir. İçgüdülerime Güvenir Miyim? Harita kaybolduğunda, dil yetmediğinde, ritüel henüz yazılmadığında bizi yönlendiren akıştır. Tabelalar başka yöne işaret etse bile, “buradan git” diyen fısıltıdır.
Güvenin Kırılganlığı
İçgüdülere güvenmek kolay değildir. Kontrolü bırakmak, belirsizliğe adım atmak ve yanılma ihtimalini göze almak demektir. Bize çoğu zaman şüphe etmeyi, susturmayı, verilerle ve ortak akılla değiştirmeyi öğretirler. Oysa içgüdü kör değildir. Bedende saklı hafızadır, sürgünde taşınan bilgeliğin yankısıdır, daha önce attığımız her adımın arşividir.
Kendime sorduğumda, “İçgüdülerine güveniyor musun?” aslında şunu soruyorum:
- Kelimesiz hatırlayan yanına güveniyor muyum?
- Düşünceden önce yükselen ritme güveniyor muyum?
- Zaten yaşamakta olduğun efsaneye güveniyor muyum?
İçgüdü Bir Ritüel
Benim için içgüdü bir ritüel eylemdir. Tereddütsüz doğru araca uzanan eldir. Fotoğraf için ışığın yeterli olduğunu bilen gözdür. Kaçınılmaz gibi görünen ama beni şaşırtan kelimeyi seçen sestir.
İçgüdü kör değil, derinden uyumludur. Sessizliği, gölgeleri, söylenmeyeni dinler. Sürgünün pusulası, hafızanın rehberi, mitik ile gündelik arasındaki köprüdür.
Cevapsız Bir Soru
Peki, içgüdülerime güveniyor muyum? Evet ve hayır. Onları takip edecek kadar güveniyorum ama sorgulamayı bırakacak kadar değil. İçgüdü bir varış noktası değil, bir eşiğin kendisidir. Her geçtiğimde hatırlatır: Güven kesinlik değildir, cesarettir.
Belki de asıl soru şu: İçgüdülerimize güvenip güvenmediğimiz değil, kendimize onları dinleyecek kadar güvenip güvenmediğimizdir.
Benzer yazılar:
Leave a Reply