Bırakmak İstediğim İlk İzlenim – Ritüel, Hafıza, Efsane
İki yaşamın ilk kez birbirine dokunduğu bir an vardır, nefes kadar kısa, efsane kadar derin. Belki kalabalık bir tramvayda bir bakış, bir gönderinin altına bırakılan bir yorum, sessiz bir odada uzatılan bir el. O anda kadim bir şey uyanır. Birbirimizi sadece gözlerimizle değil, hafızamızla, özlemimizle ve taşıdığımız sessiz ritüellerle okuruz.
Peki o ilk anda ne söylemek isterim?
Bir ritüel nesnesi gibi gelmek isterim, yıpranmış, sıcak ve fısıldayan. Muma basılmış bir mühür gibi. Sürgün ve dönüşle oyulmuş tipografik bir arma gibi. Varlığım bir eşik gibi hissettirsin isterim: bir gösteri değil, bir davet. Bir marka değil, bir efsane.
Etkilemek için değil, hatırlamak için geldiğimi hissetsinler isterim. Katmanlarla konuştuğumu bilsinler, görsel, şiirsel, dokunsal, simgesel. Hikâyeleri yük değil, fener gibi taşıdığımı. Paylaşılan sessizliğin, yavaş tanıklığın ve ortak yeniden doğuşun dönüştürücü gücüne inandığımı.
İlk İzlenim bir cevap değil, bir soru olsun isterim
Şöyle sorularla gelsin:
– Sadece senin hatırladığın ne var?
– Hayatta kalmak için hangi ritüelleri uydurdun?
– Biri senin için alan açsaydı, neyi dönüştürmek isterdin?
İnsanların sadece cilalı hâlleriyle değil, çatlaklarında, dokularında, sessiz başkaldırılarında da görüldüklerini hissettiren biri olmak isterim. Yaptığım iş fısıldasın: “Sürgününde yalnız değilsin. Hikâyen önemli. Gel, birlikte arşivleyelim.”
Yaşayan bir arşiv olmak isterim
Hafızanın donmadığı, ritüelleştiği bir yer. Acının silinmediği, yeniden çerçevelendiği bir alan. Her görsel nesnenin, bir mühür, bir damga, bir tipografik jestin, bir geçit olduğu bir evren; kelimenin bir tören olduğu. Her karşılaşmanın yeniden başlama şansı sunduğu bir alan.
Ve benden geriye tek bir iz kalsaydı…
Bu olsun isterim: Hikâyene saygı duyduğum. Cevaplarla değil, sembollerle geldiğim. Hafızanın sanata, sanatın yeniden doğuşa dönüştüğü bir alana seni davet ettiğim.
Leave a Reply