İtiraf: Uyandırmamayı Seçtiğim Hayaletler, sabah ritüellerini korumak için günlük görevleri bilinçli olarak atlamanın şiirsel bir yansıması.
Günlük rutinimde neredeyse her zaman atlamaya çalıştığım bir bölüm var. Sabahın kenarında beni bekleyen bir gölge gibi duruyor; sabırlı, ısrarcı, mutlaka ilgilenmem gerektiğini fısıldıyor. Ama ben direniyorum.
Benim için bu, mekanik yükümlülükler, talep dolu şişmiş gelen kutusu, sessiz tanıklar gibi üst üste yığılmış bulaşıklar, geceden çoğalan bitmeyen işler. Bunlar günün hayaletleri, eşiğin üzerinde süzülen ve fark edilmek isteyen varlıklar. Ve ben çoğu zaman onları uyandırmamayı seçiyorum.
Onun yerine canlı hissettiren ritüellere sığınıyorum. Kahvemi yavaşça, kutsal bir sunu gibi demliyorum. Dünya içeri girmeden önce birkaç satır yazıyorum, sessizliğin kokusunu taşıyan kelimelerle. Sabah ışığının yere bir kutsama gibi düşmesine izin veriyorum ve ona bir kapıymış gibi adım atıyorum.
Atlamak tembellik değil, bu bir adanmışlık biçimi. Günün kırılgan başlangıçlarını korumanın, bürokrasi ve yükümlülüklerin ilk nefesimi tüketmesine izin vermemenin yolu. Atlayarak hayatı düzenliyorum, bana ait olmayan hikâyeleri buduyorum.
Elbette hayaletler geri dönüyor. Gelen kutusu bekliyor. Bulaşıklar bekliyor. İşler bekliyor. Ama onlarla sonunda yüzleştiğimde, bunu kendi şartlarımla yapıyorum, önce kendimi ritüelle besledikten sonra. Artık düşman gibi görünmüyorlar; zaten dokunduğum o sonsuzluk sayesinde arka plan gürültüsüne dönüşüyorlar.
Ve belki de sır burada: rutinler tamamlandıkları için kutsal değildir. Seçildikleri için kutsaldırlar. Atlamak benim itirafım ama aynı zamanda hayatta kalma biçimim. Hafızaya, sanata, sessizliğe yer açmanın yoludur. Hayatın bir yapılacaklar listesi değil, bir tören olduğunu kendime hatırlatmanın yoludur.
Benzer yazılar:
Leave a Reply